Wij staan voor Ons Vinkel

Molen De Zwaan draait weer!!!

Datum: 23-09-2020


 

Onderstaande tekst werd geschreven en gepresenteerd door vrijwilligster Rianne vd Biezen.

Prachtig verwoord.

 

Beste bestuursleden en vrijwilligers van Molen De Zwaan,

 

Door de organisatie van deze openingsdag ben ik benaderd om een dankwoord uit te spreken voor alle vrijwilligers en in het bijzonder het bestuur van Stichting de Vinkelse molen. En dat vind ik een eer om te mogen doen. Want een woord van dank is zeker op zijn plaats na deze geweldige prestatie die zij, en eigenlijk de hele Vinkelse gemeenschap hebben neergezet. Onze eigen gebouwde replica van Molen de Zwaan is af en klaar om te gaan draaien.

 

Want ergens in 2009 kreeg Ebert van Wanrooij, bij velen beter bekend als  Eppie een idee, en dat idee werd een plan. En de uitvoering van dat plan begon allemaal een jaar of 10-11 geleden. Op een ochtend, 08.00 uur lokale tijd, ging bij Alisa Crawford, molenaar op onze oude molen de Zwaan in the city of Holland,  in Michigan Amerika de telefoon. Ze nam op, en een man aan de andere kant van de lijn sprak de inmiddels legendarische woorden: "Hello, this  is Eppie from Vinkel, and we want our mill back”. Het korte maar duidelijke antwoord van Alisa was: “No, we don’t give it back”. Waarop Eppie antwoorde: “Dan zullen we er zelf eentje moeten gaan bouwen”. En zo is het begonnen.

 

Maar dat was makkelijker gezegd dan gedaan. Het was het begin van een lange weg die ruim 10 jaar zou gaan duren. Samen met Tonnie van der Lee, Ton van Herpen en Erik van der Lee werd een stichting opgericht die zich ten doel stelde om een replica te bouwen van onze oude molen de Zwaan, in 1964 verkocht aan Amerika.  Maar hoe ga je uit het niets mensen enthousiast maken voor een toch vrij ongebruikelijk idee in deze tijd, een molen bouwen.

 

Een molen is immers een stukje folklore, en ook nog eens een duur stukje folklore waar meestal, als ie er eenmaal staat, ook nog een hoop geld bij moet. Veel mensen reageerden dan ook met de woorden: "Dieje meule, die kumt er noit". Maar door de vastberadenheid van het bestuur, volharding en een rotsvast geloof dat het ging lukken begonnen mensen enthousiast te raken en boden ze hulp bij de eerste plannen die gemaakt werden om het idee in ieder geval bekendheid te gaan geven in Vinkel en omstreken. Toch was dat een moeilijke tijd. Jullie gingen overal kijken en vergelijken, wat past bij ons, bij Vinkel en wat kunnen we realiseren. Banden met familieleden van familie van Schayk werden aangehaald, en mensen die misschien iets konden betekenen in de voorbereiding werden enthousiast gemaakt. Daar ging veel tijd in zitten. Taaie procedures en trage instanties.

 

Het vinden van een geschikte locatie, zoeken naar financiële middelen en bezwaren van omwonenden die getackeld moesten worden. Die eerste jaren hadden jullie de wind niet mee, en het koste veel energie die je liever in de bouw had willen steken. En dan, uit het niets, de zwartste bladzijde uit deze tijd, het onverwachte overlijden van Toon, voorzitter van de stichting.  Dan moet je jezelf als bestuur weer helemaal hervatten en echt weer moed op doen om verder te gaan, wat Toon ongetwijfeld gewild zou hebben. Gelukkig werd in Jan van der Lee een waardig opvolger gevonden en kon het bestuur na een tijdje van bezinning over hoe het nu verder moest de draad weer oppakken.  

Het wordt November 2014, een belangrijke dag, die eerste symbolische schep in de grond, en dat terwijl de vergunningen nog steeds niet rond waren.

 

In  Januari 2015 dan komt toch eindelijk het groene licht, de bouw mag officieel van start. Door het vele regelen, kijken, vergelijken, uitzoeken en lobbyen, konden jullie, vrijwilligers, dan eindelijk ook gaan hobbyen. Vol enthousiasme werd dan ook begonnen aan de bouw van de multifunctionele ruimte "onder de Meule" die in slechts 3 maanden letterlijk uit de grond werd gestampt. Weer of geen weer, het werk ging door. Dat moest ook wel, want door de bureaucratische  vertragingen van die eerste 4 jaar, liepen we bijna de deadline voor die eerste subsidie mis die o zo hard nodig was om het project van de grond te krijgen. En terwijl er fysiek door de vrijwilligers hard gewerkt werd aan de bouw, ging het bestuur onverminderd door om mensen bij het plan te betrekken, manieren te vinden om de bouw te bekostigen en instanties voor het project te interesseren. Ook bezocht Eppie met regelmaat alle leden van de familie van Schaijk om ze bij het project te betrekken. We zeiden wel eens met gekheid tegen zijn vrouw, Volgend jaar zit de hele familie van Schaijk bij jullie aan tafel met de kerst. De nieuwe molen is belangrijk, maar ook de historie en geschiedenis van de oude molen de Zwaan, verweven met ons mooie dorp, was de moeite waard om behouden te blijven. En wie kende die historie nou beter dan familie van Schaijk. Er werden ook contacten gelegd met Windmill Island Garden, het park waar onze oude molen nu staat in Amerika, het begin van een inmiddels warme band, getuige de mooie felicitaties die we ter ere van de opening via een videoboodschap vanuit Michigan mochten ontvangen.

 

 De opening van de multifunctionele ruimte op de Zondagen was een enorme stap in de goede richting , het abstracte  idee van een molen werd nu immers tastbaar en zichtbaar. En langzaam aan kwam bij meer en meer mensen het kantelpunt en werd de zin : "dieje meule kumt er nooit",  steeds vaker vervangen door "wanneer zal ie klaar zijn".

 

Dat hing af van een heleboel factoren. Want om te kunnen bouwen, heb je natuurlijk financiële middelen nodig, wat het bestuur toch wel regelmatig hoofdbrekens kostte. Maar naast financiële middelen, ook de tomeloze inzet van een steeds groter wordende groep vrijwilligers. Hoe zichtbaarder de molen werd, hoe makkelijker dat ging. Het zijn er teveel om op te noemen, maar we hebben bouwers, sjouwers, denkers, doeners, praters, verkopers, timmermannen, metselaars, grasmaaiers, serveersters, taarten bakkers, tegelzetters, trappenbouwers, elektricien, loodgieters, schilders, stylisten, poetsers, fotografen, klusjesmannen, decorateurs….  kortom, te veel om op te noemen. Iedereen in zijn eigen vakgebied of liefhebberij.  Waarschijnlijk komt dit door het royale uurtarief wat iedereen hier verdiend. Sommigen waren er af en toe, anderen dagelijks (zeker de laatste weken, of als er weer een hoogtepunt in de bouw was). Ik wil hier zeker geen namen noemen omdat ik absoluut niemand tekort wil doen. Maar petje af hoor voor degenen die hier dagelijks zijn, maar ook al was je er maar een paar keer, dank voor je hulp die op dat moment zo hard nodig was. Ook wat je deed, het maakt niet uit. Een advocaat is fijn, want die zijn duur bij een rechtsgang, maar als het gras rondom de molen niet gemaaid word, wordt het ook maar een bende. Kortom alle schakeltjes in het hele proces waren even belangrijk om te komen tot dit prachtige eindresultaat.

 

En dat eindresultaat mag er zijn. Op facebook reageerde iemand op een geplaatste foto: "Wat is ie mooi geworden, pas maar op, dadelijk willen die Amerikanen nog ruilen". En zo kunnen we zeggen dat  Eppies droom na ruim 10 jaar werkelijkheid  is geworden. De molen is af, dat is een feit. Maar minstens zo belangrijk is de saamhorigheid die we hier in het dorp hebben weten te bewerkstelligen. Het tóch even iets willen doen, al kwam het eigenlijk niet uit.  Het weer opdraven in de kringloopwinkel of multifunctionele ruimte op Zondag omdat er op dat moment te weinig handjes waren.  Het was echt geweldig. 

 

Wat ben ik trots. Trots op de leden van het bestuur, die nooit opgaven.  Trots op alle vrijwilligers, die zoveel uren in de bouw, de kringloopwinkel en het runnen van de multifunctionele ruimte hebben gestoken. Trots op Vinkel, want we hebben het met zijn allen gedaan. Trots ook dat ikzelf hierin  een schakeltje was en hierbij mag horen.

 

Als dank wil ik graag voor Eppie,  voor Toon, in onze gedachten en herinnering, voor Erik, voor Ton en voor Jan, voor de jarenlange tomeloze inzet om de Diamant van Brabant, zo werd De Zwaanal genoemd, te realiseren, een warm en welverdiend applaus.

Maar natuurlijk ook een applaus voor jullie beste vrijwilligers. Het voelt misschien als een sigaar uit eigen doos om voor jezelf te klappen, maar doe het dan maar voor die andere vrijwilliger die achter, naast of voor je staat. Jullie hebben het heel erg verdiend. Dank jullie wel.

 

 

 

 

LinkedIn
Twitter
YouTube
Facebook

Deze website maakt gebruikt van cookies.